Nieuwsbrief december 2016

Beste vrienden van Stichting Help Education Tacloban

We zijn er weer! Het heeft even geduurd voordat deze nieuwsbrief tot stand is gekomen, maar dat heeft alles te maken met een heel drukke tijd bij ons.
We zijn in Tacloban geweest. Eind juli zijn we vertrokken naar Manila en begin augustus zijn we in Tacloban geland. Na de verwoestingen van 3 jaar geleden waren we natuurlijk heel benieuwd hoe de stad er uit zou zien en in het bijzonder natuurlijk onze familie en zeker ook onze school.

Om met de stad te beginnen: ongelooflijk! Wat is hier hard gewerkt! Na alle verwoestingen van tyfoon Yolanda op 8 november 2013 is hier ontzettend veel gebeurd. Er is opgeruimd, gerepareerd, herbouwd en ook veel nieuw gebouwd. Het valt op dat er nu veel nieuwe, mooie hotels zijn. Maar ook nieuwe en mooie winkels en winkelcentra. Nieuwe scholen, opgeknapte kerken en ziekenhuizen, een compleet nieuw ziekenhuis in aanbouw en ga zo maar door.
De stad (en dan met name de burgemeester) zet er vaart achter. Met hulp van organisaties wereldwijd, maar zeker ook door de inwoners van Tacloban, is er zo veel bereikt!
Maar ze zijn er nog niet. De stad bouwt nu ook vele (kleine) rijtjeshuizen om de mensen een betaalbaar en veilige woning te kunnen bieden (te vergelijken met de kleine rijtjeshuizen die in Nederland na de 2e wereldoorlog zijn gebouwd). Voor de velen die er al wonen een ongekende luxe die ze nog nooit hebben gehad. Helaas wonen nog lang niet alle mensen in deze woningen, maar er wordt flink gebouwd. Het stadbestuur wil namelijk iedereen weg hebben van de kust,
maar of dat zal lukken moet de toekomst uitwijzen. Alleen jammer dat de nationale regering niet meewerkt.

We zijn natuurlijk ook op San Fernando Central School geweest. Daar is heel veel veranderd.
Er is een nieuwe directeur, mevr. Delilah de los Santos. Ze kende ons niet, maar wel de stichting, dus moest even worden bijgepraat. Er is een nieuw schoolgebouw neergezet door de Amerikanen. De klassen zijn op de 1e verdieping en de begane grond is een soort van open aula. Mocht er nog eens water komen dan is iedereen veilig op de 1e verdieping. Maar ook de andere klaslokalen die vernield of beschadigd waren zijn opnieuw gebouwd of gerepareerd. Merkwaardig genoeg is het oudste gebouw – geheel uit hout opgetrokken – nagenoeg onbeschadigd gebleven.

In de tijd na de ramp hebben een aantal organisaties niet alleen voor de gebouwen gezorgd, maar ook voor het interieur (meubels) en voor lesmaterialen. Ook hebben de kinderen de afgelopen jaren schooltassen met schoolspullen gekregen, onder meer van UNICEF. Daarom hebben wij ook geen spullen meer hoeven te geven in die periode, want de kinderen waren al voorzien.
Maar wat we verwacht hadden is gebeurd: de hulporganisaties zijn weg en de kinderen hebben geen schoolspullen meer of ze worden niet meer aangevuld. Dus nu zijn wij als stichting HET weer aan zet.

Tijdens ons verblijf hebben we voor de eerste 100 kinderen van de eerste klas voor spullen gezorgd. Dat was best leuk. We gingen naar de winkel waar onze vrijwilligers altijd inkopen (Leyte Paperworld) en vroegen om rugzakjes. Een vriendelijke winkeljuffrouw liet ons e.e.a. zien en wij zochten er een uit. Maar toen we vroegen voor 100 stuks was de schrik groot! 100 stuks? Ja, en ook 100 potloden, 100 doosjes kleurkrijt, 100 gummen, 100…… Terstond werd de filiaalchef erbij geroepen, want zo’n grote klant, nee daar moest de baas bij zijn. Ook die was verwonderd, want hij vertelde ons dat er eigenlijk maar één klant was die eens per jaar zo’n grote hoeveelheden bestelde. En dat bleek de HET foundation te zijn. Ik heb me toen maar voorgesteld als zijnde de voorzitter. Werkelijk zowat iedereen in de winkel werkte mee en na een uurtje was alles in orde; we werden zelfs met spullen en al door de “company van” (busje van de zaak) naar de school gebracht, waar we ’s middags konden gaan uitdelen. Als dank ontvingen we een fraai certificaat van het schooldistrict.

Ook hebben we gezien dat PC’s en beamers die we hebben gestuurd het prima deden en volop werden ingezet. Natuurlijk moet er nog veel gebeuren.
Zo gaan we weer aan de slag om alle kinderen die in ons programma zitten van de benodigde schoolspullen te voorzien c.q. aan te vullen.
Maar er moet nog meer gebeuren. Om de scholen staat normaliter een muur vanwege veiligheid. Die moet onverlaten, die spullen willen stelen, buiten de deur houden. Maar die muur is óók grotendeels verwoest en nu deels vervangen door een samenraapsel van golfplaten. Alleen is dat niet genoeg: er zijn diefstallen geweest en erg genoeg zijn er zelfs mensenhandelaars gesignaleerd die kinderen wilden kidnappen. We zijn als stichting nu bezig om te kijken of we i.s.m. de Vastenactie van 2017 hier een project van kunnen maken om de veiligheid van de kinderen te verbeteren. We houden u op de hoogte hiervan!

Ook zijn we bij een nieuwe, kleine school gaan praten. Het is de Don Vicente Quintero Memorial School, ook in Tacloban City. Deze school, met als directeur Raoul C. Basa, is veel kleiner (ongeveer 300 leerlingen). Maar ook hier zitten kinderen die bijna allemaal uit de armste gezinnen komen. We gaan kijken of we hier ook hulp kunnen bieden.

Een andere verassing was dat we daadwerkelijk hebben kunnen zien wat de impact is van onze hulp. Op gegeven moment komen we een reisbureautje binnen, waar de bedrijfsleidster (een meid van in de twintig) heel verrast roept: “Oh no! Ma’am Tayag!” (Tayag is de meisjesnaam van mijn vrouw Rebecca). Wat bleek? Dit was een oud-leerlinge van Rebecca toen zij nog les gaf aan San Fernando Central School. Toen we begonnen zijn met de eerste 65 kinderen te helpen (in 2006), was zij één van die kinderen. Daardoor heeft ze de basisschool kunnen afmaken (want anders niet mogelijk was geweest omdat haar ouders toen geen geld hadden om alles te betalen). Toen ze van de basisschool kwam ging het financieel iets beter en ging ze naar high school. Daarna is ze gaan werken en heeft Senior High afgemaakt (vergelijkbaar met HAVO) en nu is ze bedrijfsleidster van een reisbureautje. Iets, zoals ze zelf zegt, nooit had verwacht en echt te danken heeft aan onze stichting. Dat is natuurlijk geweldig om te horen!

Het was al met al een mooie reis. Natuurlijk was het voor ons  vakantie en tijd om familie en vrienden te bezoeken. Maar zeker ook om de banden met de school aan te halen en te kijken hoe we verder kunnen helpen. Foto’s vindt u natuurlijk op onze website www.hetfoundation.nl. Van San Fernando Central School kunt u op de hoogte blijven via hun Facebookpagina https://www.facebook.com/sfcstacloban

Rest me om U en de Uwen een Zalig Kerstfeest te wensen en alle goeds voor 2017!
En voor ons zelf wensen we dat we de kinderen kunnen blijven helpen, nu en in de toekomst. Met u als donateur gaat dat zeker lukken!

Weet u meer donateurs te vinden? Laat het ons weten of geef hun ons (web)adres. Hoe meer donateurs, hoe meer kinderen we kunnen helpen. En u weet: elke Euro komt voor 100% bij de kinderen terecht!

Heel veel dank dat u deze kinderen zo geweldig helpt!

Met vriendelijke groeten,

Stichting Help Education Tacloban
Hub. van Kan (voorzitter)

Dominikanenstraat 13
6247 CW  Rijckholt
Tel. 043-4087054 / 06-37650480