Nieuwsbrief januari 2012

Onze reis naar de Filippijnen

Beste vrienden van stichting HET
Tja, helaas zit onze reis en vakantie er weer op. Hier dan een kort verslag (nou ja, niet zó kort) van onze reis.

Op reis!

Op 8 december zijn wij, Rebecca en ondergetekende, samen met onze zoon Anghelo, vanaf Schiphol vertrokken naar de Filippijnen. Onze vakantie had 2 doelen: de familie en vrienden van Rebecca bezoeken en natuurlijk een werkbezoek aan onze school.
In Manilla aangekomen (na 14 uur vliegen) zijn we daar 3 dagen gebleven om familie aldaar te bezoeken. Van daaruit zijn we op 10 december met een binnenlandse vlucht (nog altijd 1 uur vliegen) naar Tacloban gereisd, waar de familie ons al opwachtte op het vliegveld. Voorheen logeerden we in een hotel (hotel Alejandro staat ook op de foto’s op onze website), maar deze keer konden we onze intrek nemen bij mijn schoonmoeder. Ofschoon ons logies eenvoudig was, hebben we genoten van ons verblijf en de typische Filipijnse gastvrijheid. Natuurlijk was het een enorm fijn weerzien met familie, buren, vrienden en kennissen, na 6 jaar afwezigheid (we zijn de laatste keer in 2005 in de Filippijnen geweest).

Op bezoek bij de school: materialen uitreiken

13 december was echter voor ons een grote dag. We zouden de San Fernando school bezoeken en dit jaar zelf de schoolpakketten uitdelen. Daarnaast was dit de 5e keer dat schoolpakketten werden uitgereikt: een klein jubileumpje dus. Maar voor de kinderen, de ouders en de leerkrachten was het heel bijzonder dat er 2 mensen van de stichting HET aanwezig waren. En dat hebben we dan ook geweten!
We werden om half twee verwacht in de school. In de grote zaal zaten alle kinderen, die deel uitmaken van ons programma, met ouders en leerkrachten op ons te wachten. Voor ons drieën en de twee contactpersonen van onze stichting in Tacloban, mevr. Villarin en mevr. Pulga, was vooraan een grote tafel geplaatst waarachter wij plaats dienden te nemen. Zoals gebruikelijk werd de middag begonnen met een H. Mis, helemaal afgestemd op de kinderen.
ProgrammaHierna begon een programma dat speciaal voor ons was samengesteld en ingestudeerd (op de website staat een afdruk van het programma). Na het gebruikelijke openingswoord van de emcee, mevr. Alvarez (de spreekstalmeester) en het welkomstwoord van de directeur van de school, mevr. Gayas,  werd eerst het volkslied gezongen. Daarna werd de microfoon aan Rebecca gegeven om even een woordje te zeggen en natuurlijk ook aan mij als voorzitter. Gelukkig dat iedereen Engels verstaat, want mijn Filippijns lijkt totaal nergens op! Overigens hebben ze op San Fernando Central School nu ook een Nederlandse vlag (door ons meegenomen).
Vervolgens werd een programma voor ons opgevoerd met zang en dans van de verschillende klassen: in één woord: fantastisch! Mooie muziek, geweldige zang, prachtige dans van kinderen tussen 6 en 11 jaar oud! Hiervan zijn vele foto’s en filmpjes gemaakt, dat spreekt (zie de website).
Voordat we begonnen met het uitreiken van de schoolspullen kwamen eerst nog verschillende ouders naar ons toe om dank je wel te zeggen. Sommigen hadden een kerstkaart voor ons, anderen hadden uit de eigen tuin een tros (bak-)bananen meegenomen. Dat werd uiteindelijk een hele berg. Dat dit zeer ontroerend voor ons was mag duidelijk zijn. Deze mensen, de armsten van de armsten, kunnen hun kinderen naar school laten gaan waardoor die een betere toekomst hebben dan de ouders. Want ook dat kregen we te horen: normaal bereiken van de 50 kinderen uit deze gezinnen, die naar de 1e klas gaan, maar een stuk of 5 de 5e klas. Vijf jaar geleden gingen we met 60 kinderen van de eerste klas van start: nu zitten er 25 van die kinderen in klas 5, 15 kinderen in klas 4 en 20 kinderen zijn van school af (naar een andere school of verhuisd naar een andere plaats). Nu hebben we bijna 400 pakketten kunnen uitreiken aan de verschillende klassen.
Uiteraard kregen eerst de kleintjes uit de eerste klas  hun rugzak met spulletjes. Heel verlegen kwamen ze naar voren toen hun naam werd afgeroepen en Anghelo overhandigde ieder kind een tas. Vervolgens was het de beurt aan de tweede klas: die kregen een witte plastic zak met daarin de aanvulling die nodig was. In onze nieuwsbrief van 15 september 2011 kunt u lezen wat er allemaal in zit. Natuurlijk gaat de rugzak 6 jaar mee, maar ook b.v. de liniaal en de schaar, dus die worden maar éénmalig uitgereikt. Klas 3 kreeg zo een groene zak, klas 4 een blauwe en klas 5 een rode.
CertiNa al het uitdelen was het woord aan Dr. Bacason, de District Supervisor van het ministerie van Onderwijs in Tacloban. Hij dankte de stichting voor hun inzet en als blijk van waardering werd een  officieel  “Certificate of Appreciation” van het Filippijns ministerie van Onderwijs uitgereikt aan elk van de bestuurders van de stichting HET. Een heel mooie blijk van waardering!

Projectbespreking

Na afloop hebben we, samen met onze contactpersonen in Tacloban,  om tafel gezeten met de directeur van de school en een paar medewerkers. Mevr. Gayas is nog niet zo lang directeur en heeft via haar voorgangster onze stichting leren kennen. Het is een zeer gedreven vrouw, die San Fernando zeker vooruit wil helpen. Vandaar dat ze ook heel veel waardering heeft voor ons werk. Met haar hebben we ook gesproken over eventuele projecten en meteen kwam het belangrijkste ter tafel: de bibliotheek. De huidige bibliotheek kan eigenlijk zo niet worden genoemd: ze nodigt de kinderen echt niet uit om te komen en boeken te lezen, te lenen of te studeren. Samen met een andere – Filipijnse – stichting gaan we kijken hoe we gezamenlijk dit kunnen verbeteren. Bij de foto’s ziet u overigens hoe de huidige bibliotheek er uitziet (voor de foto’s nog even netjes opgeruimd). Wordt dus vervolgd!

Buitenschools project

Maar ook buiten de school zijn we nu actief. We hadden plannen om micro-bibliotheken op te zetten (zie nieuwsbrief van 15 september 2011), maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Met name de organisatie ter plaatse is een probleem. Toch hebben we, samen met de voorzitter van Barangay 83 (dhr. De Veyra) een start kunnen maken. (Ter verduidelijking: een Barangay is in de Filippijnen de kleinste bestuurlijke eenheid met een bestuur en een voorzitter: een Barangay bestaat meestal uit een aantal straten, een wijk dus). Hij wilde al geruime tijd in Barangay 83, ook bekend als Paraïso (paradijs) iets van een bibliotheek creëren voor de schoolgaande kinderen, alleen wist hij niet hoe de financiering rond te krijgen. Dit project gaan we dus gezamenlijk opzetten.

En verder…

Natuurlijk was er ook veel tijd om de stad te verkennen: in 6 jaar tijd is veel veranderd. Ten goede, maar ook ten slechte. Zo zijn er mooie winkelcentra bij gekomen, maar je ziet op de straten ook meer kleine kinderen bedelen (veelal komen die niet meer thuis) en oude mensen. Die laatsten hebben geen familie die voor hen zorgt en een sociaal vangnet is er niet. Dan blijft alleen bedelen over. Triest, zeker op Kerstavond…
Kerstmis hebben we uiteraard in familieverband gevierd. En familie gaat hier ver: broers en zussen van Rebecca, natuurlijk haar moeder, maar ook ooms en tantes, neven en nichten, achterneven en achternichten etc. Veel mensen, samen eten en samen vieren dat een kind is geboren. Dit gaat echt in je zitten, vanaf de H. Mis in de kerk tot en met de zeer hechte familieband. Wat zijn we hier in het rijke westen toch arm!
Ook hebben we een staartje van de tyfoon Sendong meegemaakt. Die zou eerst over de eilanden Samar en Leyte trekken (Tacloban is de hoofdstad van Leyte), maar is op het laatst afgebogen naar het noorden van Mindanao en heeft daar veel schade aangericht. Door de vele regen stroomden enorme hoeveelheden water  van de bergen door de dalen en verwoestten complete dorpen. Resultaat: meer dan 3000 doden en vermisten en honderdduizenden dakloos. En dat alles een paar dagen voor Kerstmis. In Tacloban zorgde het staartje voor regen: binnen een half uur stond er 30 cm water in de tuin van mijn schoonmoeder, maar dat was dan ook alles. Maar ook in de Filippijnen helpen de mensen elkaar bij dit soort rampen: op de tv kon je zien hoe geld en goederen voor de slachtoffers werden ingezameld en dan zie je zelfs armen een kopje rijst voor hun medemens brengen: dat kunnen ze nog net missen. Menselijke banden zijn hier nog heel sterk.
Daarnaast hebben we natuurlijk foto’s gemaakt. Op de website kunt u die uiteraard bekijken. Zo zijn er natuurlijk foto’s van de school en de uitreiking van de schoolmaterialen. Maar we hebben ook wat foto’s gemaakt van de huidige bibliotheek, waar de kinderen nu terecht kunnen. Wel een opmerking erbij: we hebben de foto’s met een flitser gemaakt, maar normaal is de bibliotheek een heel donkere ruimte met een paar kleine lampjes aan het plafond. Ook hebben we wat foto’s in de stad gemaakt om u een indruk te geven van Tacloban. U ziet daar b.v. busjes met grote ramen in de zijkant: dat zijn multicabs en jeepneys, het openbare vervoer (deze rijden van A naar B en terug zonder vaste haltes of tijden). Ook zijn er taxi’s: motoren met een overkapt rood zijspan. Daarnaast zijn er voor de heel korte afstanden fietstaxi’s: fietsen met een zijspan. En let eens op alle kabels in de lucht: dat is elektriciteit, telefoon, kabeltelevisie etc. (en dat valt allemaal van tijd tot tijd uit).
Maar ook hebben we foto’s gemaakt van de leefomgeving van de kinderen die in ons programma zitten. Veel mensen zult u niet zien op deze foto’s, want ze schamen zich voor hun armoede. De huizen zijn meestal van afvalmaterialen en palmbladeren gebouwd, dus als één van de vele orkanen overtrekt waaien ze vaak kapot. De omgeving daarentegen is weer heel mooi: heel veel groen.

Helaas weer terug

Maar ook aan ons verblijf daar kwam een einde en 6 januari, ’s morgens om 6 uur Filipijnse tijd (dat is 5 januari 11 uur ’s avonds Nederlandse tijd) vertrok het vliegtuig uit Tacloban richting Manilla. Na aankomst om 7 uur ’s morgens even de koffers ophalen, vervolgens met een taxi buitenom het vliegveld naar een andere terminal, daar inchecken en met een vertraging van 3 uur weer richting Amsterdam. Daar landden we om half 10 ’s avonds (Nederlandse tijd) en na een uurtje (douane, koffers ophalen) sta je dan buiten. Ruim 2½ uur later waren we weer thuis, na een reis van bijna 28 uur. Een mooie reis, fijn de familie weer te zien, maar zeker ook fijn om te zien hoe goed het gaat met de kinderen op school.

Dank u wel!

Wij hebben een certificaat gekregen, kaarten en bananen, maar eigenlijk is dit bedoeld voor jullie, beste vrienden van HET. Want alleen dankzij jullie bijdrage en steun kunnen wij dit doen en daar zijn we jullie geweldig dankbaar voor. En niet alleen wij, maar vooral de kinderen en hun ouders in Tacloban City.
Daarom namens hen: Salamat po! (dank u wel).

Hub. van Kan, Voorzitter Stichting Help Education Tacloban